Dzięki niemu

Dwa miesiące minęły tak szybko. Przez ten czas chodziliśmy do kina, na spacer. Ogólnie nie chciało nam się wracać do Łodzi ale jak mus to mus.

Wszystkie się spakowałyśmy. Dziewczyny pożegnały się z Krakowem. Dzień przed wyjazdem poszłyśmy kupić bilety, a później do Parku Jordana. Wzięłyśmy udział w organizowanym tam codziennie kursie jogi. Po paru godzinach chodzenia po parku poszłyśmy do domu. Zadzwoniłam do Dominika żeby się z nim pożegnać. Przyjechał i poprosił mnie żebym została w Krakowie jeszcze przez jakiś czas. Powiedział mi też, że wyjeżdża na wymianę do Londynu i wróci dopiero za rok. Nie podobało mi się to, że spędzę rok bez mojego chłopaka ale postanowiłam cieszyć się jego szczęściem. Zgodziłam się zostać jeszcze miesiąc.

Następnego dnia oboje pojechaliśmy odprowadzić moje przyjaciółki na dworzec. Wyściskałyśmy się. Pociąg podjechał a one wsiadły i odjechały. Ja zajęłam się Dominikiem.

W domu włączyłam telewizor na wieczorne wiadomości… polityka… wandale… pociąg wypadł z torów, nikt nie przeżył. Zaciekawiło mnie to, słuchałam dalej:

„Dzisiejszy kurs pociągu z Krakowa do Łodzi zakończył się tragicznie. Pociąg wypadł z torów i spadł z 12 metrowego mostu. Niestety nikt nie przeżył”

Nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Nie, to nie może być prawda. Od razu zadziwiłam na telefon Tosi… sekretarka… Julki… sekretarka. Postanowiłam zadzwonić do moich rodziców.

Niestety to prawda…

Dominik uratował mi życie, szkoda tylko, że za taką cenę…